Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.

Startpagina Over mijzelf wat er gebeurde revalidatie Amputatie Contact +sponsoring PEARL CITA VZW Benefiet Dankwoord 

wat er gebeurde

Wat er gebeurde.......

Hoe het begon op 08/11/2007,een lang verhaal, Die bewuste avond ging ik naar de rugby training....................................Het regende heel hard die avond, maar dat waren de beste omstandigheden om te trainen.Heel de training ging alles zeer goed tot ik tegen het einde van de training moest gaan klaar staan met een stootkussen. De andere meisjes moesten mij proberen achteruit te krijgen maar het lukte niemand. De trainer zei: “ik zal het eens voordoen hoe je dat best doet” en hij kwam aangelopen. Ik draaide me om maar mijn rechter been bleef staan. Daar lag ik dan met mijn been onder mijn lichaam en de knieschijf in mijn knieholte. Terwijl de ambulance werd gebeld heb ik naar huis gebeld. Mijn broer en mijn schoonzus waren op komst om mij te komen halen, dus mijn moeder heeft ze gebeld om te zeggen dat ze rechtstreeks naar het ziekenhuis moesten komen.Nadat de ambulance was verkeerd gereden, kwamen ze met al het materiaal en de brancard aangelopen. Maar ik lag dus helemaal in het midden van het veld, lekker in het slijk. Omdat ze mijn broekspijp niet goed omhoog kregen heb ik hun gezegd dat ze de broek mochten stukknippen, dat was minder pijnlijk. Ze zagen dat mijn knieschijf niet meer op zijn plaats zat en hebben daarom zo’n opblaasbare brace rond mijn been gelegd en opgeblazen. Daarna werd ik de ambulance in geschoven en naar het ziekenhuis gereden. Aangekomen in het ziekenhuis, reden ze me naar een onderzoekskamer waar ze probeerden mijn knie terug op zijn plaats te krijgen zonder verdoving. Dat was zeer pijnlijk. Daarom besloten ze om me verdoving te geven. De knieschijf werd dan op zijn plaats gezet zonder die helse pijn. Na de RX bleek alles in orde en mocht ik weer naar huis met een gips. Binnen 2 weken moest ik wel terug op controle komen. Thuis aangekomen was er een ander probleem, ik kon onmogelijk op mijn kamer geraken om te slapen.We hadden een zetel in de woonkamer staan waar je een bed van kon maken dus moest ik daar maar even op slapen. Stappen kon ik niet en krukken konden we pas de dag later bij het rode kruis gaan halen, dus heb ik één dag met 2 borstels gehuppeld tot ik mijn krukken had. Hoe moest ik gewassen worden? Hoe moet ik naar het toilet? Ik heb heel veel hulp gehad van thuis en daar ben ik zeer blij om. Bij de controle mocht de gips er af. De linkerkant van mijn knie was helemaal opgezwollen maar dat was normaal. Er moest geen nieuwe gips aan maar wel een brace. Binnen 2 a 3 weken nog is terugkomen op controle. Na die tijd was het gezwollen deel aan de linkse kant er nog altijd. Het begon ook heel veel pijn te doen aan de achterkant van mijn been. Daarom werd er nog een RX genomen. De zwelling aan de linkerkant was eigenlijk mijn knieschijf die niet goed zat, mijn meniscus was kapot en de kruisbanden waren uitgerekt. Daar had ik die pijn van. Dus een operatie om alles te herstellen en dan zou alles goed komen. In januari 2008 werd ik voor de 1ste keer geopereerd. De knieschijf werd terug op zijn plaats gezet en de meniscus werd hersteld. De kruisbanden zouden genezen door veel te rusten en het dragen van de brace. Ik mocht 6 weken niet meer op mijn been steunen en binnen 4 weken terug op controle komen. In de weken dat ik thuis was kreeg ik weer pijn maar ik was pas geopereerd dus ik dacht dat het normaal was. Ik ging na 4 weken op controle en zei tegen de dokter dat het weer pijn deed zoals voor de operatie, hij keek naar mijn been maar alles zag er goed uit.Maar omdat ik terug zoveel pijn had ging hij toch nog eens opereren om te zien of er echt niks was. Dat zou wel niet zijn want er was geen zwelling. In februari 2008 werd ik voor de 2de keer geopereerd de knieschijf werd terug goed gezet en hij was aan de achterkant van mijn knie de meniscus vergeten te herstellen. Maar daar heeft hij nooit iets over gezegd tegen mij. Hij had alleen de knieschijf terug goed moeten zetten. De huisarts kwam de draadjes uit de wond halen en hij vertelde dat tegen mij. In het verslag is hij eerlijk geweest maar tegenover mij niet en als je dat achteraf te horen krijgt is dat wel schrikken. Ik ging van tevoren ook al naar een psychiater om te babbelen ( omdat ik het soms moeilijk had ) maar dit maakte het alleen maar erger ik zakte dieper en dieper in een put. Kreeg medicatie en ging om de 2 weken babbelen. Ik was al 3 maanden op ziekenkas en was pas op het werk geweest. Alles was in orde en als ik beter was kon ik terug komen. 1 week later zat mijn ontslagbrief in de bus. Dat is verschieten! Na een 4 tal weken ging ik terug op controle en RX laten nemen. Alles zag er goed uit.Dus, ik mocht beginnen met naar de kinesist te gaan ( eindelijk dacht ik het einde is in zicht ) De Kinesist masseerde mijn been en ik moest oefeningen doen. Dat duurde 10 minuten per keer. Daar ben ik een tijdje heen gegaan. Hij heeft mij met 1 kruk leren stappen en leren buigen.Mijn knie kraakte als zot ( dat was allemaal in orde, dat moest zo). Ook zonder krukken kon ik stappen bij hem, dus mijn been was in orde. Ik was dolgelukkig, kon terug werk gaan zoeken en terug mijn oude leventje op nemen ( ik was in de wolken! ). Ik kon ook terug naar boven om te slapen2 weken later kwam mijn buurjongetje spelen. Eerst binnen en daarna buiten.We gingen voetballen. Hij stond in de goal en ik moest alleen de bal maar terugschoppen ( hij schopte de bal recht naar mij dat ik niet te veel opzij moest want ik was natuurlijk nog heel voorzichtig met mijn been ). Hij schopte de bal naar mij en ging een beetje de linkse kant op dus ik steunde op mijn rechterbeen ( wat allemaal mocht ). Ik wil de bal wegschoppen, maar voel mijn rechterknie helemaal naar binnen gaan … daar lag ik. Mijn buurjongen vloog naar binnen en toen zag ik pas dat mijn voet terug onder mijn hoofd lag. Mijn been ging er gemakkelijk terug onderuit en de knieschijf schoot terug op zijn plaats. Dan ben ik met hulp recht gaan staan en op de bank gaan zitten. Mijn vader heeft ons moeder opgebeld, want hij was helemaal in paniek en wist niet goed wat te doen. Ons moeder was thuis en die heeft de huisdokter opgebeld. Die is direct gekomen en ik had ondertussen al ijs op mijn knie gelegd. Het was weer allemaal hard opgezwollen en de huisarts kon zo niets zien. Ik moest naar het spoed om platen te laten nemen. Ik had mijn brace al meegenomen voor het geval we die nodig zouden hebben. De uitslagen waren wat we dachten ( kruisbanden en meniscus verrokken). Dus de brace moest weer aan, maar mocht er toch nog op steunen. Ik had het er weer verschrikkelijk moeilijk mee. Het was nu aan het beteren met mijn been en door te spelen kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. Dus hebben we samen beslist dat ik iets meer moest gaan babbelen en daarom hebben we naar digizon gebeld zodat ik ook met een psychologe kon gaan praten......................Afwisselend met psychiater. Wat ik echt nodig had.Omdat ik er in het begin erg beschaamd voor was dat andere mensen te weten zouden komen dat ik moest gaan babbelen, dus vertelde ik het bijna tegen niemand. Nadat we op de spoed op controle waren geweest, moesten we opnieuw een afspraak maken met de chirurg.Hij heeft de platen bekeken die ze op de spoed hadden genomen, maar hij wilde er nieuwe laten maken om te kunnen zien hoe het er nu in mijn knie van binnen eruit zag. De kruisbanden en de meniscus waren niet meer zo hard verrokken ( dat was al positief), maar mijn knieschijf bleef niet op zijn plaats zitten. Ze zou niet goed vast blijven zitten, dus gingen ze de groeven waar de knieschijf in vast zou komen te zitten dieper maken. Zo zou de knieschijf beter vast blijven zitten. De operatie was gepland in augustus 2008. Ik kreeg na de operatie 2 weken een gips aan en ik moest 5 dagen in het ziekenhuis verblijven. De dokter van de afdeling zei dat ik mijn brace mocht aandoen en direct mocht steunen en plooien van mijn knie. De Chirurg zei dat ik 2 weken 30° graden, 2weken 60° graden en 2weken 90° graden mocht plooien. Zo kon ik het stilletjes gewoon worden en belaste ik mijn knie niet. Na 6 weken moest ik terug op controle en alles zag er goed uit dus mocht ik terug naar de kinesist ( nu ging ik in Brecht naar de kinesist bij Jef ). Hij heeft mij heel voorzichtig mij knie leren plooien en bewegen. Ook heeft hij mij terug leren stappen. Dat ging allemaal heel goed. Het was anders als vroeger maar ik kon gewoon stappen, wel met krukken, maar ik kon toch al eens ergens naartoe ( naar de markt, mee naar de winkel ). Zalig was dat.......................... Ik kon terug naar mijn eigen kamer om te gaan slapen. Met kerstmis had ik cadeautjes gekregen om ergens naartoe te gaan omdat ik altijd binnen zat. Zoals, concert van Marco Borsato, tickets voor een wedstrijd van de Antwerp Giants. Ik was er superblij mee, want ik kon dat allemaal gaan doen. Wel voorzichtig, maar het ging allemaal,Een paar maanden heb ik met krukken kunnen stappen zonder pijn. Maar het goede nieuws duurde weer niet lang. Ik begon weer heel veel pijn te krijgen en kon weer amper op mijn been steunen Mijn knie was weer helemaal opgezwollen en ik moest mijn brace terug aandoen. Zo voelde mijn been weer stevig aan.Weer naar de huisarts gebeld maar er was niets gebeurd met mijn knie. Ik was er niet doorgegaan, voelde niets bewegen, dus we dachten eerst aan een overbelasting. (rustig aan doen, niet te veel steunen, afwisselen met huppelen en rustige oefeningen doen bij de kinesist). Het beterde helemaal niet. De pijn bleef en ik kon niks meer met mijn been doen. Zelf bewegen was er te veel aan en bij de minste aanraking verging ik van de pijn. De kinesist heeft toen een brief geschreven om terug langs de specialist te gaan. Maar die was op vakantie. Via de huisarts konden we terecht bij een andere specialist. De dag was aangebroken en was verschrikkelijk zenuwachtig, want we wisten van niets ( was het terug kapot of niet… ). Weer Röntgenfoto’s laten nemen. Daarna zou hij verder zien, maar hij kon niks beslissen want ik was zijn patiënt niet en de behandelende specialist was er niet. Toen de resultaten er waren zei hij alleen: “het wordt terug opereren” ( ik vroeg of het erg was of niet, een grote operatie of een kleine om iets te herstellen). Hij wou niks zeggen. Het enige wat hij zei was: “ je moet terug een afspraak maken bij je specialist en dan zal hij verder beslissingen nemen en er met u over praten. “ Na 4 weken kon ik pas terug op controle. Eens binnengekomen moesten wij gaan zitten. Hij wou naar mijn been kijken en liet ons de foto’s op de computer zien. Op die manier wisten we waar hij het over had. Mijn knie was weer kapot. Ik kon weer helemaal opnieuw beginnen. In februari 2009 werd ik voor de 4e keer geopereerd aan mijn been.Ze gingen het nog eens proberen te herstellen en steviger te maken. Na de operatie werd ik terug naar mijn kamer gebracht. In de loop van de dag begon ik heel veel pijn te krijgen, maar ik dacht dat het normaal was en dat de verdoving al uitgewerkt was. De pijn werd erger en erger. Ik kreeg een pijnstiller maar niets hielp. Zelfs een infuus met pijnstillers hielp niet. Toen ik begon te brullen van de pijn hebben ze de specialist laten komen om naar mijn been te komen kijken. Omdat ze er uitwendig niets aan zagen dachten ze dat er niets aan de hand was. Die nacht heb ik verschrikkelijk veel pijn geleden. Toen ik ’s morgens wakker werd viel de pijn heel goed door het infuus met pijnstillers. In de voormiddag weer foto’s laten nemen om te zien of de operatie gelukt was. Even later kwam de specialist naar mij en zei “ uw been is terug stuk, daardoor had je gisteren zoveel pijn. Morgen word je opnieuw geopereerd.Thuis viel het nieuws in als een bom, zeker toen de specialist iets later kwam vertellen dat de operatie niet kon doorgaan omdat ze niet de juiste “wisselstukken” hadden. Na een weekje thuis werd ik voor de 5de keer geopereerd. Deze keer gingen ze kunstpezen door mijn scheenbeen en mijn knie stoppen. De operatie ging goed en na een paar dagen mocht ik naar huis. Ik mocht al vroeger terug naar de kinesist zodat mijn been niet stijf zou worden maar ik moest heel voorzichtig beginnen. Na een week kreeg ik weer verschrikkelijk veel pijn. De kinesist keek naar mijn been en masseerde het heel lichtjes, maar ik kon het niet verdragen. Hij heeft toen weer een brief geschreven naar de specialist. Na 2 weken weer foto’s laten nemen met weer slecht nieuws. Mijn been was opnieuw stuk. ( het enige wat hij zei was “ ik weet niet meer wat ik aan u been moet doen ). Voor ons was het op dat moment genoeg geweest. Via een ander ziekenhuis hebben we toen naar een 2e opinie gevraagd. De nieuwe specialist schrok enorm toen hij naar de foto’s keek. Na even te overleggen met een collega vertelden ze ons dat ze donormateriaal in mijn been gingen stoppen. Hij ging zijn best doen om het donormateriaal te zoeken en ik moest mijn best doen om zoveel mogelijk af te slanken ( maar dat is niet gemakkelijk in 1, 2, 3 ). De weg naar huis heb ik voortdurend gehuild.Na een tijd terug op controle bij de nieuwe specialist. Ik was een paar kilo’s afgeslankt maar niet genoeg natuurlijk. Hij vroeg of ik veel beweging had ( maar dat kon natuurlijk niet met mijn been ).Ik moest dus van hem gaan zwemmen. Ik moest daar mee lachen. In het zwembad geraken was geen probleem, maar hoe moet ik eruit? Hij gaf mij een schouderklop en vertelde me dat ik eerst 80kg moest afslanken en dat we dan wel verder zouden zien. Op zijn aanraden ben ik ook met een andere dokter gaan praten om een gastric bypass te laten uitvoeren.Dat wou ik absoluut niet. Uiteindelijk toch met de dokter gaan praten maar ik was er niet voor. De dokter zei achteraf: “als je met je rug tegen de muur staat dan kom je wel terug.”Ik heb er alles aan gedaan om voldoende kilo’s af te slanken, maar zonder voldoende beweging lukte dat echt niet.Maar ik had verschrikkelijk veel pijn aan mijn been. Dus heeft ons moeder naar nottebohm ( revalidatiecentrum ) gebeld, want we hadden gehoord dat er een zwembad was waar de bodem naar boven kwam zodat je gemakkelijk in en uit het zwembad kon. We moesten op controle bij de dokter, het was geen probleem. Ik mocht in het zwembad om voldoende beweging in mijn been te houden en om sneller te kunnen afslanken. ik ga er 3 keer per week naartoe ( nu nog steeds ik voel mij er heel goed en ga ik er graag naartoe) Je leert er andere mensen kennen en iedereen is er even vriendelijk.............. En natuurlijk heb ik er mijn beste maatje Patricia leren kennen.